Etran Finatawa

Etran Finatawa is een gemengde groep van Touaregs en Wodaabe en de eerste groep waarin leden van het Wodaabe volk moderne muziek maken. Etran Finatawa werd in 2004 opgericht toen leden van Touareg en Wodaabe groepen elkaar ontmoette en besloten de twee rijke culturen te verenigen in één groep. Hieruit ontstond een nieuwe stijl van Nomaden blues.

etranfinatawa1De Wodaabe en de Touaregs leven in hetzelfde gebied, maar hun muziek is zeer verschillend. De Wodaabe maken meerstemmige vocale muziek en gebruiken geen instrumenten. Een sterk gevoel voor esthetiek uit zich in het dragen van bijzonder sierlijke kledij en make-up en het dansen in slowmotion.

De Touaregs gebruikten altijd uiteenlopende instrumenten zoals violen en drums om hun liederen en dansen te begeleiden. In de jaren 70 werd de gitaar geïntroduceerd en die nu nadrukkelijk aanwezig is in de muziek van vele groepen uit het Saharagebied.

Etran Finatawa combineert twee rijke culturen. De liederen worden in zowel de Touareg taal (tamasheck) als de Wodaabe taal (fulfulde) gezongen en de groep instrumentaliseert de in oorsprong vocale muziek van de Wodaabe door middel van instrumenten van de Touareg, zoals de kalebas en de tendé. De gitaar geeft samen met de percussie en het klappen het ritme aan en de meerstemmige vocalen van de Wodaabe kleurt de muziek in. De liederen gaan over het leven van de nomaden, de afzondering en de vrijheid. Zij bezingen het goede leven, de liefde, de feesten, maar ook de slechte tijden, de droogte en de armoede. De muziek gaat op het podium vergezeld van traditionele dansen.

Etran Finatawa trad veel op in Niger met als hoogtepunt het Festival of Desert Music in Timbuktu in 2005. In hetzelfde jaar speelden zij ook op het Festival of Desert Music in Erfoud in Marokko en maakte de groep haar eerste Europese tournee. In 2006 maakte de groep haar tweede Europese tournee en speelde onder andere op het vermaarde WOMAD festival waar zij uitgeroepen werd tot een van de revelaties. De in 2006 op World Music Network uitgebrachte CD 'Introducing Etran Finatawa' werd zowel door critici als door het publiek met enthousiasme ontvangen en als kroon op een succesvol jaar werd Etran Finatawa genomineerd voor de prestigieuze BBC World Music Award 2007.

Ghalitane Khamidoune bandleider, sologitaar
Bammo Agonla, leadgitaar
Bagui Bouga, percussie, kalebas, zang
Mahamane Tankari, waterkalebas, zang
Zaid Abdoujamil, tendé-drum, zang
Alhousseini Mohamed, gitaar, zang

Releases:
- "Introducing Etran Finatawa" INTRO105CD, World Music Network opgenomen in London in 2005, uitgebracht in april 2006
- "Tissiway Fidjo", eigen beheer, Niger 2005
- "Tegedemât", live-concert Juni 2004 French Cultural Centre Niamey-Niger, cassette, eigen beheer, Niger 2004
- "Isserien", Ghalitane Khamidoune en zijn band Etran N´guefan, cassette, eigen beheer, Niger 2003

Etran Finatawa: Introducing Etran Finatawa
"Al duizenden jaren ontmoeten de Noord-Afrikaanse (Arabische) cultuur en die van de zg. sub-Sahara elkaar in het West-Afrikaanse land Niger. Twee van de elf nomadenstammen in Niger, de Toearegs en Wodaabe, leven onder gelijke omstandigheden in hetzelfde gebied maar hebben totaal verschillende culturen. De band Etran Finatawa (zes Wodaabe- en vier Toeareg- muzikanten) vermengt de beide muzikale culturen tot een geheel zonder het speciale karakter van beide te verliezen. Het resultaat is een intense, hypnotiserende muziek die zowel de Arabische als de Afrikaanse invloeden duidelijk in zich draagt. Betoverend! "

THE GUARDIAN  "Mixing sturdy electric guitar lines against drums and chanting vocals…. blues-like riffs and impressive acoustic guitar improvisation"

fRoots (december 2006) “On stage Etran Finatawa uses a thread that weaves a magic carpet on which we are carried away. The audience was lifted as much on the euphoria of Etran Finatawa’s exuberant dance as their hypnotic, thuinping calabas grooves. Certainly there can ben o doubt that Etran Finatawa have in themselves achieved in themselves a rare and beautiful symmetry, in a uniuon that not only meets the difficult challenge of multiculturalisme, but does so without coonfusiing the rich cultural identities of either the Woodabe or the Touareg.”